Feeds:
Berichten
Reacties

Dag lieve Twix

Dag lieve Twix, dag knuffeltje. Er ging geen avond voorbij of je moest en zou even bij Ruben komen liggen om te knuffelen, lekkers te krijgen en als het plaatje voor jou helemaal klopte een heerlijk dutje te doen op Rubens buik.

Elke ochtend een fluitconcert voor een aai over je kopje en pas daarna een witlofje, met minder nam jij geen genoegen.🙂

Na 5,5 jaar was het mooi geweest, je kwam bij ons op mijn verjaardag en je bent gegaan op die van Ruben. Het heeft zo moeten zijn. We zullen je missen, je eigen willetje en hoe je ons dat telkens duidelijk maakte.

Je hebt nu het mooiste plekje in de tuin gekregen en kan nu heerlijk slapen in de schaduw van de buxus.

Dag lieve Twix, het ga je goed.

 

Duitsland wint het WK!

… Of toch niet? Na héél lang nadenken over wat en óf ik nog wel eens iets zou bloggen kreeg ik nog eens wat inspiratie.  De verbouwingen vorderen langzaam maar zeker, de stress die daar bij komt kijken ook maar de aanhouder wint.🙂

En daarmee gaan we naadloos over naar mijn volgend hersenspinsel: wie die aanhouder dan wel mag zijn op het WK.  Nederland wacht sinds gisteravond vol spanning op zijn tegenstander in de finale. Wordt het Duitsland of toch Spanje?

Ik mag natuurlijk mijn roots niet verloochenen en ben daardoor moreel verplicht om te supporteren voor de Duitsers. Dat heeft hier te casa Ruben al voor heel wat discussies gezorgd, zeker toen de Engelsen terug naar huis gespeeld werden.

Vanavond weten we meer…

Zoals het lot het wil…

Vriest het 15 graden onder nul nét als je de eerste prulletjes wil gaan (laten) doen aan het nieuwe huisje. Op zich niet zo erg, zij het niet dat op dat moment net de stookolietank volledig leeg blijkt te zijn. Onze lieve buurman is dan maar meteen ter hulp geschoten met de reserve die bedoeld was voor zijn tractor en zoals dat de gewoonte is op de boeren buiten, stonden Anja en Ruben ’s daags nadien hun tenen eraf te vriezen aan de pomp om die bussen terug te laten vullen met jawel, rode stookolie (beter bekend in die streek als ‘rooie mazout’).

Enig nadeel, de auto en mijn handschoenen stinken nu – drie dagen later – nog altijd naar mazout. Bah!

Verbouwingskoorts

De aankoop van ons toekomstige nieuwe huisje brengt verbouwingskoorts met zich mee.  Avondlijk ritueel te casa Ruben is tegenwoordig samen de ‘ik ga bouwen’ en ‘beter bouwen en verbouwen’ nog eens doorbladeren op zoek naar tips en weetjes, daarna nog wat discussiëren en dan ineens op de klok kijken… Oei! Al zo laat?! Met de bekende gevolgen ’s ochtends.

En… We zijn nog niet eens echt begonnen! Vorige zondag hadden we een eerste kennismakingsgesprek met de architect, deze week gaan we samen met hem eens ter plaatse kijken. Vanaf midden december mag het verbouwingsvirus dan volledig uitbreken.

 

Deze middag in de auto…

Toen ik Rubens ziektebriefje ging binnengooien op zijn werk hoorde ik dit en ik vond het eigenlijk best wel grappig. Het staat jullie natuurlijk vrij om een andere mening daarover te hebben.😉

Jeuk!

Dat de griep in huis is en dat we sinds vorige week de trotse bezitters zijn van een huisje, kon je al lezen op de blog van mijn wederhelft.  Zoals dat gaat met de griep, krijgen ook de huisgenoten in meerdere of mindere mate hun deel van het virus.  Bij mij beperkt het zich – hout vasthouden – gelukkig nog tot een flink dichtzittende neus. Gisteren kwam daar nog een ander raar verschijnsel bij. Netelroos, enkel in m’n gezicht dan nog wel! Veel last heb ik er niet van, behalve de jeuk.

Rare blikken op het werk pareer ik door te zeggen dat ik aan een mutatie bezig ben voor verhuis naar Mars.  Ik dacht gisteravond nog Zyrtec te gaan halen maar besliste in laatste instantie toch maar af te wachten of het de volgende dag beter zou zijn. Als huismiddel heb ik gisteravond mijn gezicht dan maar royaal ingesmeerd met Flamigel, héérlijk die verkoeling en wég was de jeuk. Maar vanochtend deinsde ik toch nog altijd terug voor mijn eigen spiegelbeeld.

Iets verkeerds gegeten, allergisch? Ik zou het niet weten. De mosselen waren alleszins lekker zondag. Ondertussen ploeter ik de dag door met een brede grijns op m’n gezicht en wacht op de voelsprieten die naar ik denk weldra uit mijn oren zullen groeien.

Getekend,

E.T.  in spé

Kerstcadeautjes

Elk jaar probeer ik weer goed op tijd te zijn om mijn kerstinkopen te doen. Nougabolle stress, ik hou er niet van om alles last-minute nog te moeten doen.  Ik trek mijn ogen en oren het hele jaar door open en àls ik dan al een leuk idee opvang, wil dat wel eens in m’n agenda belanden tot de tijd er rijp voor is. En dan komt de vraag: ‘wat wil je zelf? Ieder vist het uit op zijn manier: de meerkeuzelijstjes van schoonmama of  het ‘op de man af’ vragen van papa. ‘Zeg, wat zou je willen voor Kerstmis?’  Ondanks al die goedbedoelde zoektochten duurt het altijd een eeuw voor ik iets vind dat ik ook écht wil of  kan gebruiken.  Dit jaar heeft het lot me een handje geholpen. Let op, ik ben doorgaans altijd heel gelukkig als dat gebeurt, bij andere mensen en niet bij mezelf.

Toen Ruub en ik gingen samenwonen, kreeg ik van mama een stoomstrijkijzer van één of ander huismerk. Het eerste jaar kon dat er nog mee door maar daarna heeft het plaats mogen maken voor een Delonghi VVX800 stoomgenerator, die toen als beste uit de bus kwam bij test-aankoop. Strijken in half zoveel tijd, geweldig!

Leuven heeft erg hard water en de flessen schoonmaakazijn worden er hier en masse doorgejaagd om alles na één gebruik (!) al te ontkalken. De handleiding vertelde me destijds al dat ik enkel mocht strijken met kraantjeswater óf bij hard water half-om-half met kraantjeswater en gedemineraliseerd water. Daar heb ik me tot nu toe altijd goed aan gehouden tot de kalk gewoon uit het strijkijzer kwam. Je mocht het ding volgens het boekje op geen enkele manier ontkalken. Iets waar Testaankoop toch niet echt rekening mee had gehouden.

Ik vermoed dat de leidingen van het reservoir ondertussen helemaal dichtgeslibd zijn want alles wat je erin giet komt er gewoon aan de onderkant weer uit. Ondertussen geeft mijn strijkijzer én de generator stoom langs alle mogelijke openingen en stond ik eergisteren een mand strijk weg te werken met een kletsnatte dweil onder de strijkplank. Gezond is toch anders!

Zaterdag neem ik het huismerk-strijkijzer nog maar eens mee van bij papa al zal de aanpassing wel héél erg groot zijn. Ik denk eraan om voor een Calor GV8330 Pro Express anti calc te gaan mét – jaja – zoals je kan lezen, een antikalksysteem. Eerst dit weekend eens zien via schoonpapa wat Testaankoop ervan zegt.  Pfff… Hoeveel manden moet ik nu nog strijken vooraleer het Kerstmis is?? 😉