Wie wint K2 zoekt K3?

Ja, ook ik kijk naar K2 zoekt K3 en neen, ik heb géén kinderen die al in spanning zitten af te wachten wie nu de ‘nieuwe Kathleen’ zal worden. Toch ben ik vanaf de eerste uitzending blijven kijken en soms, ja héél soms betrap ik me erop dat ik ineens hun nieuwe single Mamasé zit te neuriën. Marketingtruc geslaagd dus.

Blijft nu alleen nog de vraag, wie wordt het? Met twee Nederlanders en één Belg zou je denken dat mijn vaderlandslievende voorkeur naar onze landgenote ‘Noa’ zou gaan? Een dikke, vette neen. Waarom?

• Ze is meer met haar uiterlijk, met mooi wezen en zich zelf  bezig dan met alles wat errond gebeurt. Heeft zij eigenlijk wel al een groep kinderen van dichtbij gezien? (Behalve tijdens de audities dan). Om over de arrogantie dan nog maar te zwijgen.
• Is dàt iemand waar  kids een onmetelijke sympathie voor zullen hebben zoals voor Karen en Kristel?
• IS ze  nu K3 of spéélt ze K3? Mits ze al uitgebreid kloeg over de make-up en de haarstijl, is de vraag voor mij al beantwoord.
• Zingen kan ze, maar ze past volgens mij meer in een dance-formatie dan bij K3.

Persoonlijk vind ik Josje wel de sympathiekste, al leunt Madelon er héél dicht bij aan.

Zaterdag zullen we het weten, dan valt het verdict…

 

Ruitjes

• Ruub ineens zaterdag namiddag: ‘zeg, het is Schots weekend in Alden Biesen.’
• Ik: ‘ja, ik weet het, staat al héél lang in m’n agenda maar ben het krèk vergeten.’
• Ruub: ‘willen we anders zondag eens een paar uurtjes gaan?’

Zo geschiedde en het was plezant. De pipers speelden er duchtig op los, de Border Collies dreven de schapen, de whisky ging er vlotjes in (bij Ruben dan toch) en  de sfeer zat goed (daar werd je nog gewoon vriendelijk aangesproken tijdens het aanschuiven voor een hotdog!).

En ja, de wereld is klein, je kent dat wel, collega’s die ineens samen met een oud-collega’s van je man in de zelfde pipersband blijken te spelen wegens halve Engelsen en Schotten enzo. Bloed kruipt…

Volgend jaar gaan we rustig een hele dag en laten we ons onderdompelen in de Folk, de kilten en de whisky.

Om trots op te zijn

‘t Is eens wat anders dan Janssens of Peeters en als kind hoorde ik wel eens dat ik er trots op mocht zijn, zo’n mooie Franse familienaam. Zoals elk nieuwsgierig meisje heb ik me ooit ook te pletter gezocht naar de betekenis ervan. Destijds in de bib, daarna tijdens de beginjaren van het internet. Nooit werd er iets gevonden, dat vond ik super jammer. Sinds vandaag heb ik eindelijk een verklaring, of ik er trots op mag zijn? Kies zelf maar: hij is terug te leiden naar het Oudfrans en betekent in de hedendaagse vertaling breed of dik.

Flatterend? Niet echt, grappig? Zeker wel.  Vooral als je weet dat een familie vroeger een naam kreeg naar haar algemene uiterlijke kenmerken,  hoef ik - op enkele uitzonderingen zoals mijn eigen vader na – niet eens heel ver te zoeken om te weten hoe ze destijds toch op die naam gekomen zijn.

De wereld volgens ‘les vieilles de 30 ans’

Onlangs waren mijn collega’s onderling in discussie over de voordelen van jong zijn. Je bent maar zo jong als je je voelt, luidt het gezegde. En toch bleek er een serieus verschil te bestaan in het idee, voor de begin-twintigers leek dertig een nationale ramp en meteen het onomkeerbare einde van hun jeugd en de eind twintigers en dertigers keken al meer vooruit naar het getalletje met een vier. En zo begon hét topic van een uur middagpauze.

De argumenten van de – laten we het makkelijkheidshalve even verdelen - jongeren: liever twintiger want dan moet je nog niet serieus zijn, is alles normaalgezien nog strak en zit het nog waar het hoort te zitten en dan kijken de mannen tenminste nog. Waarop de andere groep dan weer verongelijkt uitriep dat hun voorgevel ook niet meteen op hun knieën hing en dat ze óók nog wel eens nagefloten werden. Ondergetekende zat erbij, luisterde ernaar, lag bijna onder tafel van amusement en dacht vooral: ‘ te onthouden onderwerp voor het blogske.’

Mijn mening? Ik zou écht geen twintig meer willen zijn hoor. Ik voel me nu duizend keer beter in m’n vel,  als twintiger ben je nog volop opzoek naar jezelf en gelukkig blijft die zoektocht niet duren. Uiteindelijk weet je wie je bent, wie je wil zijn en waar je met je leven naartoe wil. Je hebt al heel wat gedaan, gezien en geleerd en die wilde onbezonnenheid van toen heeft plaatsgemaakt voor wat meer matiging. Al is de gekte soms niet ver te zoeken.

Nadelen? Het is een waarheid als een koe, vanaf een bepaalde leeftijd heb je het idee dat je maar naar dingen hoeft te kijken en je krijgt de kilo’s al cadeau. Uitkijken is dus de boodschap maar die horde neem ik er met plezier bij.  Enne…  ik krijg ook wel eens een complimentje dat ik er goed uitzie en dat komt lang niet altijd van mijn wederhelft. 

Bekend in de oren…

Ik heb een paar weken geleden van mijn hart een steen gemaakt en àlles (maar dan ook echt alles) wat ik deze zomer minder dan vijf keer heb aangehad naar de kledingcontainer verbannen. Heerlijk veel plaats in m’n garderobe! De gevolgen lieten natuurlijk niet lang op zich wachten. Temperaturen van meer dan 30 graden en Anja heeft vier (!) t-shirts over. What was I thinking!

Dé alom bekende kreet kwam dus terecht over mijn lippen: “Ik heb niks om aan te do-hoen!” De L&L begon al te roepen maar mijn bankrekening ook. ‘Hands off!’

Ik shop niet graag en koop dus al niet veel kleren omdat ik zelden écht overtuigd ben en wat ik graag draag, draag ik ook tot het quasi uit elkaar valt. Maar  problemen zijn er om op te lossen dus zal ik me morgen toch maar eens richting Leuven reppen voor een paar basic t-shirts…  Here comes the shopping queen!