Dat de griep in huis is en dat we sinds vorige week de trotse bezitters zijn van een huisje, kon je al lezen op de blog van mijn wederhelft.  Zoals dat gaat met de griep, krijgen ook de huisgenoten in meerdere of mindere mate hun deel van het virus.  Bij mij beperkt het zich – hout vasthouden – gelukkig nog tot een flink dichtzittende neus. Gisteren kwam daar nog een ander raar verschijnsel bij. Netelroos, enkel in m’n gezicht dan nog wel! Veel last heb ik er niet van, behalve de jeuk.

Rare blikken op het werk pareer ik door te zeggen dat ik aan een mutatie bezig ben voor verhuis naar Mars.  Ik dacht gisteravond nog Zyrtec te gaan halen maar besliste in laatste instantie toch maar af te wachten of het de volgende dag beter zou zijn. Als huismiddel heb ik gisteravond mijn gezicht dan maar royaal ingesmeerd met Flamigel, héérlijk die verkoeling en wég was de jeuk. Maar vanochtend deinsde ik toch nog altijd terug voor mijn eigen spiegelbeeld.

Iets verkeerds gegeten, allergisch? Ik zou het niet weten. De mosselen waren alleszins lekker zondag. Ondertussen ploeter ik de dag door met een brede grijns op m’n gezicht en wacht op de voelsprieten die naar ik denk weldra uit mijn oren zullen groeien.

Getekend,

E.T.  in spé

Elk jaar probeer ik weer goed op tijd te zijn om mijn kerstinkopen te doen. Nougabolle stress, ik hou er niet van om alles last-minute nog te moeten doen.  Ik trek mijn ogen en oren het hele jaar door open en àls ik dan al een leuk idee opvang, wil dat wel eens in m’n agenda belanden tot de tijd er rijp voor is. En dan komt de vraag: ‘wat wil je zelf? Ieder vist het uit op zijn manier: de meerkeuzelijstjes van schoonmama of  het ‘op de man af’ vragen van papa. ‘Zeg, wat zou je willen voor Kerstmis?’  Ondanks al die goedbedoelde zoektochten duurt het altijd een eeuw voor ik iets vind dat ik ook écht wil of  kan gebruiken.  Dit jaar heeft het lot me een handje geholpen. Let op, ik ben doorgaans altijd heel gelukkig als dat gebeurt, bij andere mensen en niet bij mezelf.

Toen Ruub en ik gingen samenwonen, kreeg ik van mama een stoomstrijkijzer van één of ander huismerk. Het eerste jaar kon dat er nog mee door maar daarna heeft het plaats mogen maken voor een Delonghi VVX800 stoomgenerator, die toen als beste uit de bus kwam bij test-aankoop. Strijken in half zoveel tijd, geweldig!

Leuven heeft erg hard water en de flessen schoonmaakazijn worden er hier en masse doorgejaagd om alles na één gebruik (!) al te ontkalken. De handleiding vertelde me destijds al dat ik enkel mocht strijken met kraantjeswater óf bij hard water half-om-half met kraantjeswater en gedemineraliseerd water. Daar heb ik me tot nu toe altijd goed aan gehouden tot de kalk gewoon uit het strijkijzer kwam. Je mocht het ding volgens het boekje op geen enkele manier ontkalken. Iets waar Testaankoop toch niet echt rekening mee had gehouden.

Ik vermoed dat de leidingen van het reservoir ondertussen helemaal dichtgeslibd zijn want alles wat je erin giet komt er gewoon aan de onderkant weer uit. Ondertussen geeft mijn strijkijzer én de generator stoom langs alle mogelijke openingen en stond ik eergisteren een mand strijk weg te werken met een kletsnatte dweil onder de strijkplank. Gezond is toch anders!

Zaterdag neem ik het huismerk-strijkijzer nog maar eens mee van bij papa al zal de aanpassing wel héél erg groot zijn. Ik denk eraan om voor een Calor GV8330 Pro Express anti calc te gaan mét – jaja – zoals je kan lezen, een antikalksysteem. Eerst dit weekend eens zien via schoonpapa wat Testaankoop ervan zegt.  Pfff… Hoeveel manden moet ik nu nog strijken vooraleer het Kerstmis is?? 

Ja, ook ik kijk naar K2 zoekt K3 en neen, ik heb géén kinderen die al in spanning zitten af te wachten wie nu de ‘nieuwe Kathleen’ zal worden. Toch ben ik vanaf de eerste uitzending blijven kijken en soms, ja héél soms betrap ik me erop dat ik ineens hun nieuwe single Mamasé zit te neuriën. Marketingtruc geslaagd dus.

Blijft nu alleen nog de vraag, wie wordt het? Met twee Nederlanders en één Belg zou je denken dat mijn vaderlandslievende voorkeur naar onze landgenote ‘Noa’ zou gaan? Een dikke, vette neen. Waarom?

• Ze is meer met haar uiterlijk, met mooi wezen en zich zelf  bezig dan met alles wat errond gebeurt. Heeft zij eigenlijk wel al een groep kinderen van dichtbij gezien? (Behalve tijdens de audities dan). Om over de arrogantie dan nog maar te zwijgen.
• Is dàt iemand waar  kids een onmetelijke sympathie voor zullen hebben zoals voor Karen en Kristel?
• IS ze  nu K3 of spéélt ze K3? Mits ze al uitgebreid kloeg over de make-up en de haarstijl, is de vraag voor mij al beantwoord.
• Zingen kan ze, maar ze past volgens mij meer in een dance-formatie dan bij K3.

Persoonlijk vind ik Josje wel de sympathiekste, al leunt Madelon er héél dicht bij aan.

Zaterdag zullen we het weten, dan valt het verdict…

• Ruub ineens zaterdag namiddag: ‘zeg, het is Schots weekend in Alden Biesen.’
• Ik: ‘ja, ik weet het, staat al héél lang in m’n agenda maar ben het krèk vergeten.’
• Ruub: ‘willen we anders zondag eens een paar uurtjes gaan?’

Zo geschiedde en het was plezant. De pipers speelden er duchtig op los, de Border Collies dreven de schapen, de whisky ging er vlotjes in (bij Ruben dan toch) en  de sfeer zat goed (daar werd je nog gewoon vriendelijk aangesproken tijdens het aanschuiven voor een hotdog!).

En ja, de wereld is klein, je kent dat wel, collega’s die ineens samen met een oud-collega’s van je man in de zelfde pipersband blijken te spelen wegens halve Engelsen en Schotten enzo. Bloed kruipt…

Volgend jaar gaan we rustig een hele dag en laten we ons onderdompelen in de Folk, de kilten en de whisky.

‘t Is eens wat anders dan Janssens of Peeters en als kind hoorde ik wel eens dat ik er trots op mocht zijn, zo’n mooie Franse familienaam. Zoals elk nieuwsgierig meisje heb ik me ooit ook te pletter gezocht naar de betekenis ervan. Destijds in de bib, daarna tijdens de beginjaren van het internet. Nooit werd er iets gevonden, dat vond ik super jammer. Sinds vandaag heb ik eindelijk een verklaring, of ik er trots op mag zijn? Kies zelf maar: hij is terug te leiden naar het Oudfrans en betekent in de hedendaagse vertaling breed of dik.

Flatterend? Niet echt, grappig? Zeker wel.  Vooral als je weet dat een familie vroeger een naam kreeg naar haar algemene uiterlijke kenmerken,  hoef ik - op enkele uitzonderingen zoals mijn eigen vader na – niet eens heel ver te zoeken om te weten hoe ze destijds toch op die naam gekomen zijn.