‘t Is een raar gevoel ineens wakker te worden en echt te beseffen dat herinneringen vervagen. Toen mama net was overleden hoefde ik maar mijn ogen dicht te doen en kon ik haar nog voelen, rook ik de geur van haar dagcrème en was het of ik haar stem nooit zou vergeten. Nu, twee en een half jaar later, heb ik dat bijna niet meer. Ik kan me niet eens herinneren hoe haar stem klonk en het is enkel de geur van Oil of Olaz in de winkel die me ergens in de verte aan haar doet denken.
Annekdotes en herinneringen heb ik dan weer meer dan genoeg en soms moet ik zomaar ineens glimlachen als ik ’s ochtends voor de spiegel sta of als ik mezelf ineens krèk hetzelfde zinnetje hoor zeggen. Ik hoor ook steeds vaker dat ik de laatste drie jaar echt op haar ben beginnen lijken, hoewel ik daarvoor meer van papa weg had. Niet onaangenaam vind ik zelf.
