Sinds kort is ondergetekende de gelukkige bezitster van een omnipas, handig zo’n ding. Al is het maar om een retourtje Leuven te doen. Volgens Ruben zouden de winkels vandaag open zijn en face it, een vrouw heeft NOOIT te veel kleren of schoenen! Maar wat bleek? Alles was potdicht. Pech voor mij, geluk voor m’n portemonee zullen we maar zeggen.
Om de pijn wat te verzachten, heb ik mezelf dan maar getrakteerd op een ijsje van Crocantino, zonder twijfel het beste ijs van heel Leuven.
Ik was nog maar net beginnen lepelen toen ik ineens mijn bus zag staan wachten, klaar voor vertrek. Om toch maar geen half uur te hoeven staan schilderen op een zondagnamiddag heb ik dan maar heel lief aan de chauffeur gevraagd of ik toch niet mee mocht en ik heb hem beloofd om niet te morsen. De brave man heeft me toch maar mooi meegenomen! Ze bestaan nog, de lieve buschaufeurs. Wat een verschil met de nurken die ik tegenwoordig zowat op elke lijn tegenkom…
