Vanochtend was Twix nog de eerste om de befaamde ‘bol’ op te eisen, iets later zag ze er dan weer wat minder heldhaftig uit. Weggedoken onder de badhanddoek bij Ruben op schoot, de stukjes wortel liet ze zomaar aan zich voorbijgaan. Ons kruidje-roer-me-niet in volle actie. Tandjes? Zou kunnen. Anja dus maar weer in actie met de metacam (pijnstiller).
Een half uurtje en een wat zielig gemiep later leek het haar ineens veel beter te gaan. Wat gisteravond nog een probeerseltje was (eens kijken wat de dames zouden uitvreten met de rest van mijn appel – zonder klokhuis). Kreeg ineens een heel andere wending. Voor de fun hield ik mevrouw de hele appel voor die ik voor mezelf als gezond tussendoortje uit de fruitschaal had gevist. Snuffel en… Hap! Last van de tandjes??? Met veel moeite kon ik nog nét verhinderen dat een beest van godbetert iets meer dan een kilo een héle appel in haar kooi sleurde. Ze heeft zich net geen indigestie gegeten. En ik? Een tussendoortje armer maar weer een verhaaltje rijker. 
