Vanmiddag na het gebruikelijke bezoekje aan ouders en schoonouders beslisten we om nog eens een bezoekje te brengen aan het dierenasiel van Sint-Truiden. Zomaar, uit dierenliefde zullen we maar zeggen want met al twee rotverwende cavia’s en bovendien mààr een appartementje met balkon, is er eigenlijk geen plaats voor eender welke hond of kat. Toch werden onze hartjes weer veel te week bij de aanblik van al die schatjes.
Ooit, als we al – dan – niet de lotto winnen en we een huis kunnen kopen met een redelijk tuintje én als (een) eventuele spruit(en) toch al wat stevig op de beentjes staat/staan… In afwachting daarvan kunnen we natuurlijk altijd vragen of we met één van de beestjes mogen gaan wandelen. Da’s toch ook al leuk voor hen.
Vandaag waren we aan de late kant en had het niet veel zin meer. Mocht het kunnen dan geven we volgende keer met plezier onze identiteitskaarten ofzo af voor een rondje dog walking.
Hoewel ik het persoonlijk met de komst van Poespoes (wàt een schatje!) ook wel zeer op katten heb begrepen, en dan vooral pekzwarte…
