Dr. Phil, behind the scenes

Of Rubens huwelijksaanzoek een remedie zal zijn voor zijn slaapproblemen? Daar twijfel ik toch aan hoor!

Eén ding staat vast, àls die problemen de oorzaak zouden zijn van het piekeren over het decor, de manier waarop enzovoorts, dan hoeft hij er zijn slaap niet meer voor te laten.

Het verhaal…

De dag vóór mijn verjaardag heeft Ruben nog geen kadootje en omdat het laatavondshopping is in Leuven heeft hij nog volop de kans om iets te vinden, wij dus richting stad. Het onderwerp wordt vakkunding op ‘ringen’ gebracht, terwijl ik eigenlijk – als ik dan toch iets zou mogen kiezen – eerder voor een kettinkje ofzo zou gaan. Sla me dood, ik heb zelfs geen flauw idee van wat ik nu eigenlijk zou willen, kunnen gebruiken of zelfs maar over beginnen, want ik vind eens gezellig uit gaan eten ook al meer dan genoeg. Straf eigenlijk dat ik er nu ineens überhaupt bij màg zijn.

Ruben troont me mee naar een klein, donker maar gezellig juwelierszaakje op de Bondgenotenlaan met een heleboel dingen die écht iets voor mij (zouden kunnen) zijn waaronder een pracht van een (véél te dure) ketting. Tot ik de ringen van Kaat Tilley in de mot krijg, En één van die mooie ringen is het geworden. Ruben krijgt het doosje en ik rep me naar wat er overblijft van mijn avondles Frans.

De dag zelf verloopt heerlijk, met de trein op naar Antwerpen, flaneren op de Meir, daarna een ‘Spaghetti Maison’ van bij Spaghettiworld. Moet er nog iets meer zijn?

’s Avonds op hotel trek ik Ruubs veel te grote Cure trui aan en de eyeliner en wax worden ook weer bovengehaald voor het concert van The Cure in het Sportpaleis. Ik ben ineens weer 16,
of zo zie ik er toch uit in slobbertrui en jeans!

Als afsluitertje gaan we nog gezellig iets drinken en dan komt zijn grote vraag, ik ben helemaal overstuur, krijg de eerste 20 seconden geen woord over mijn lippen, gewoon omdat ik dit in de verste verte nooit had verwacht. Trouwen, wij? Jij en ik? Meen je dat nu? Jij wou toch ook nooit… * Scraaaaaaaatch* effe herpakken of toch niet want daar komen de traantjes. Een dikke, vette ‘ja’ en ‘zot’ later begint het me te dagen dat ik geen flauw idee heb wat ik nu persoonlijk zou willen op ‘onze’ trouwdag.

Ik ben misschien één van de weinige vrouwen die er als kind nooit van heeft gedroomd: een witte prinsessenjurk, bloemen, altaar… ik veegde die hele romantische poespas telkens weer onder tafel: ‘voor zo’n trouwjurk heb je meteen een nieuwe keuken.’ Zei ik thuis altijd. Misschien is dat omdat ze thuis ook alleen maar voor de wet getrouwd zijn? Wie zal het zeggen. Als ik dan toch ooit zo gek zou zijn, dan enkel voor de wet en daarna eens goed uit gaan eten… Trouwen voor de kerk? Ikke?? Never!

Na een paar dagen wennen, is mijn hele voorafgaande theorie helemaal van de baan, een bruidsjurk, tuurlijk joh! Een feest, zeker maar op onze manier! Als er één persoon is op de hele wereld waar ik dan toch zeker wel mee wil trouwen is het mijn Ruubke!