Onlangs ben ik nog eens op ‘Tales from the crib’ beland en ik werd plots even héél stil. Je moet het maar doen, je gevoelens op papier zetten, meteen met de vinger op de zere plek, zo verdomd en vooral pijnlijk herkenbaar!
Vrijdagochtend werd ik wakker en de allereerste gedachte die door mijn hoofd ging was raar genoeg: ‘dit is de eerste keer dat mams mij niet zal bellen om me een gelukkige verjaardag te wensen.’ Geen speciale verwachtingen, geen happy feeling, gewoon die éne allesoverheersende gedachte die vrijwel de hele dag een beetje overschaduwd heeft. En toch… Frank (de weerman) had regen voorspeld en de zon heeft vrijwel de hele dag geschenen vanaf het moment dat wij op het punt stonden om naar Antwerpen te vertrekken.
Bedankt voor de verjaardagswensen mams! Ze zijn goed aangekomen en Ruben heeft er mee van kunnen genieten. 
En ja, ik heb toch een super weekend gehad, lekker uit eten, The Cure, shoppen en dat allemaal in goed gezelschap… Deze birthday girl zou zich niet meer hebben kunnen wensen!
blij dat je gisteren nog nét op tijd vertelde dat het je verjaardag was
‘k hoop dat het smaakte in de irish pub! 
@An: Ja ‘t heeft zéker gesmaakt, op één been kan je niet staan en ‘t was vooral met héél klieine oogjes opstaan ’s anderendaags.