Daar we morgen (hoog) bezoek verwachten, kon een tripje naar de Colruyt natuurlijk niet uitblijven. Met een volle kar tot gevolg. Wij drinken nog al eens graag een glaasje wijn dus hadden we ook die rijkelijk voorzien, deels voor de gasten, deels om onze voorraad weer eens wat aan te vullen.
Ruben zou nog een bak bier en de vier flessen wijn uit de koffer gaan halen, gaat ineens de parlofoon. Twee flessen wijn waren stukgevallen en de hele inkomhal lag vol met glas. De wijngeur was niet te harden.
How come? Men neme een willekeurig zakje van de Inno waar ooit een bon (!) heeft ingezeten en dat nog in de koffer van de auto ligt en stopt daar twee flessen wijn in…
Als samenwerkend vennootschap hebben we de koe meteen bij de horens gevat, Ruben heeft het glas opgeruimd en Anja mocht de inkomhal dweilen, de nieuw gekochte fles meneer proper kwam goed van pas.
Hij was verplichte kost in het middelbaar maar zoals menig tiener ontbrak het me toen aan het nodige plichtsbesef, later heb ik nooit de moeite genomen om een videotheek binnen te stappen of was ik weer eens net op tijd om het laatste kwartiertje mee te pikken. Gisteren heb ik hem eindelijk volledig gezien, Schindler’s List. De film heeft de hele nacht door mijn hoofd gespookt. Zou het iets te maken hebben met mijn roots? Ik denk het wel… De vraag die ik me ben blijven stellen was ‘Hoe kan je zomaar iemand willekeurig afknallen omdat je net op die dag daar eventjes zin in hebt?! Of iemand doodleuk even vergassen!’
Zijn mensen van een ander ras of een andere cultuur dan beesten? En dan nóg… Zelfs beesten behandel je niet zo! De Michel zou je tegenwoordig wel wat anders vertellen! En wat wordt er van zo’n Duitse(r) na de oorlog? Stel dat ze hem of haar niet zouden oppakken en terechtstellen, je schiet jezelf toch een kogel door de kop! Met zoiets op je geweten, daar kún je toch niet mee leven??
Als muzikant groei je op met een bepaald soort muziek, bijvoorbeeld vooral kamermuziek of jazz, bij mij was dat - ook door het jeugdorkest natuurlijk - eerder filmmuziek…
Tijd om eens een top 5 te maken van mijn instrumentale soundtracks:
2. Johan De Meij - Lord of the Rings (deze versie is al jaren vóór de verfilming uitgebracht en is gebaseerd op het boek, niet te verwarren met de eigenlijke soundtrack).
Ik blijf dus graag bij Zimmer hangen, je haalt de films waarvoor hij de scores heeft geschreven er zo uit. Denk maar aan The Rock (dat heet dus NIET ‘da muziekske van Expeditie Robinson’ aaaaargh!), Pearl Harbour, Pirates of the Caribbean (de eerste dan toch) enzovoorts, heerlijke stijl!
Al jaren sukkel ik ermee, sommigen vinden het speciaal, anderen valt het niet eens op. Ik ben linkshandig!
In de 29 jaar van mijn jonge bestaan, heb ik heel wat hindernissen moeten overwinnen, gaande van een blikje opendoen, veters leren knopen of knippen met een gewone schaar tot taart eten met zo’n vorkje met het snijstukje aan de verkeerde kant, zowat alles heb ik oftewel in spiegelbeeld, of op de rechtshandige manier moeten leren en het lukt me aardig.
Je staat er vaak niet bij stil, maar sommige dingen kunnen behoorlijk vervelend zijn, kasten gaan voor mij maar zelden naar de juiste kant open, met een vulpen schrijven is een marteling, de deur SLUIT als je de sleutel naar links draait, ik moet nadenken hoe je een verwarming open of dicht draait, noem maar op.
Ik zou heel graag eens van iemand leren hoe je een broek omzoomt, of een stomme knop aannaait, of zelfs maar leren breien maar da’s voor mij dan weer in spiegelbeeld denken en handelen want tot nu toe heb ik nog geen leftie of handboek voor lefties gevonden.
De voordelen?
Niemand kon van je afkijken tijdens je schooltijd want je arm zat altijd voor je blad, laat staan dat ze je geschrift konden lezen.
Eventuele leftie-nakomelingen hebben een leftie mama om hen dingen voor te doen op de ‘gewone’ manier.
Ergens vind ik toch het wel fijn om leftie te zijn, ook al betekent dat twee jaar minder lang leven, meer kans op borstkanker en nog wat andere onheilspellende zaken met dank aan de wetenschap, who cares? Da’s nú dus dubbel genieten!
