Duitsland wint het WK!

… Of toch niet? Na héél lang nadenken over wat en óf ik nog wel eens iets zou bloggen kreeg ik nog eens wat inspiratie.  De verbouwingen vorderen langzaam maar zeker, de stress die daar bij komt kijken ook maar de aanhouder wint.

En daarmee gaan we naadloos over naar mijn volgend hersenspinsel: wie die aanhouder dan wel mag zijn op het WK.  Nederland wacht sinds gisteravond vol spanning op zijn tegenstander in de finale. Wordt het Duitsland of toch Spanje?

Ik mag natuurlijk mijn roots niet verloochenen en ben daardoor moreel verplicht om te supporteren voor de Duitsers. Dat heeft hier te casa Ruben al voor heel wat discussies gezorgd, zeker toen de Engelsen terug naar huis gespeeld werden.

Vanavond weten we meer…

Zoals het lot het wil…

Vriest het 15 graden onder nul nét als je de eerste prulletjes wil gaan (laten) doen aan het nieuwe huisje. Op zich niet zo erg, zij het niet dat op dat moment net de stookolietank volledig leeg blijkt te zijn. Onze lieve buurman is dan maar meteen ter hulp geschoten met de reserve die bedoeld was voor zijn tractor en zoals dat de gewoonte is op de boeren buiten, stonden Anja en Ruben ‘s daags nadien hun tenen eraf te vriezen aan de pomp om die bussen terug te laten vullen met jawel, rode stookolie (beter bekend in die streek als ’rooie mazout’).

Enig nadeel, de auto en mijn handschoenen stinken nu – drie dagen later – nog altijd naar mazout. Bah!

Verbouwingskoorts

De aankoop van ons toekomstige nieuwe huisje brengt verbouwingskoorts met zich mee.  Avondlijk ritueel te casa Ruben is tegenwoordig samen de ‘ik ga bouwen’ en ‘beter bouwen en verbouwen’ nog eens doorbladeren op zoek naar tips en weetjes, daarna nog wat discussiëren en dan ineens op de klok kijken… Oei! Al zo laat?! Met de bekende gevolgen ‘s ochtends.

En… We zijn nog niet eens echt begonnen! Vorige zondag hadden we een eerste kennismakingsgesprek met de architect, deze week gaan we samen met hem eens ter plaatse kijken. Vanaf midden december mag het verbouwingsvirus dan volledig uitbreken.

 

Deze middag in de auto…

Toen ik Rubens ziektebriefje ging binnengooien op zijn werk hoorde ik dit en ik vond het eigenlijk best wel grappig. Het staat jullie natuurlijk vrij om een andere mening daarover te hebben.

Jeuk!

Dat de griep in huis is en dat we sinds vorige week de trotse bezitters zijn van een huisje, kon je al lezen op de blog van mijn wederhelft.  Zoals dat gaat met de griep, krijgen ook de huisgenoten in meerdere of mindere mate hun deel van het virus.  Bij mij beperkt het zich – hout vasthouden – gelukkig nog tot een flink dichtzittende neus. Gisteren kwam daar nog een ander raar verschijnsel bij. Netelroos, enkel in m’n gezicht dan nog wel! Veel last heb ik er niet van, behalve de jeuk.

Rare blikken op het werk pareer ik door te zeggen dat ik aan een mutatie bezig ben voor verhuis naar Mars.  Ik dacht gisteravond nog Zyrtec te gaan halen maar besliste in laatste instantie toch maar af te wachten of het de volgende dag beter zou zijn. Als huismiddel heb ik gisteravond mijn gezicht dan maar royaal ingesmeerd met Flamigel, héérlijk die verkoeling en wég was de jeuk. Maar vanochtend deinsde ik toch nog altijd terug voor mijn eigen spiegelbeeld.

Iets verkeerds gegeten, allergisch? Ik zou het niet weten. De mosselen waren alleszins lekker zondag. Ondertussen ploeter ik de dag door met een brede grijns op m’n gezicht en wacht op de voelsprieten die naar ik denk weldra uit mijn oren zullen groeien.

Getekend,

E.T.  in spé